Karamel’ime veda

Acıyor. Can çok fena acıyor. Karamel’im güzel kızım dün öğlen aniden bizi bırakıp gitti. Yavrum, güzel kedim. Neden böyle yaptın? Neden gittin? Birden yere düştün. En son hatırladığım babanla başında kalp masajı yapıp seni hayata döndürmek için çırpınışlarımız. Gözlerin kocaman açıktı, bize bakıyordun. Sonra kendini bıraktın. Baban seni veterinere yetiştirirken bile biliyordum senli güzel günlerimizin bitiğini.

Birçok insan der ki bir kedi için gözyaşı döküyor. Başka derdi mi yok?

Öyle değil işte. Yaşamayan bilemez. Bebekten gelmiş kucağınıza, evlat olmuş, neşe olmuş, sizden bir parça olmuş. Siz hasta olmuşsunuz o hissetmiş. Yaralarınıza , acınıza çare olmuş. Sizi hep karşılıksız sevmiş. Bir kap mamaya, sıcak bir yuvaya dünyaları vermiş size. Öyle bir aşk ki bu ilk eve geldiğinizde hep o kapıda karşılamış sizi. Omzunuzda uyumuş , kalbini kalbinizin üstüne koymuş.

Artık Karamel yok. Bugün iki kere ” Karameell” diye seslendim. Sonra kendime geldim. Bahçeme gidip gömdüğümüz yere baktım. Azcık konuştum. Bu sefer cevap vermedi. Içeri gittim diğer kedilerime sarıldım. Yok olmuyor. Onun yeri dolmuyor.

Ev sessiz. Ben boşluktayım. Bir şey yapmak istiyorum yapamıyorum. “Yapma Deniz böyle . Toparlan artık “diyorum. Olmuyor. Evin her yerinde bir oyunumuz var. Aklımdan çıkmıyor, yine dalıp gidiyorum.

Tankut’la birbirimize destek olmaya çalışıyoruz. Sonra gizli saklı köşelerde salya sümük karışıyoruz.

Atlatıcaz. Çok zor günleri atlattık. Bu da geçicek. Normal hayat bizi yine yutacak ama kalbimizde, ruhumuzda hep yaşıyacaksın yavrum.

Karamelim. Şifacı kızım. Seni çok seviyoruz. Nerelerdesin bilmiyorum ama nurlar içinde uyu bebeğim. Bir gün tekrar buluşucağız. 😢❤

Yorumlar

Bir yorum bırak

Diğer Bölümler